De discussie over de impact van dammen op sociale waarden en milieueffecten neemt een prominente plaats in binnen Hydropower projecten, zoals als voorbeeld de Itaipu-dam en initiatieven zoals het Betulia-project in Honduras. Beide uitersten demonstreren belangrijke verschillen in hun benadering van energieoplossingen en de rechtvaardiging – laat staan de waarde – van carbon credits.

Impact van de Itaipu-dam

De Itaipu-dam, een van de grootste ter wereld, heeft geleid tot de verdrijving van duizenden mensen en vernietiging van ecologische gebieden. Het artikel beschrijft hoe de dam belangrijke sociale waarden heeft aangetast door communautaire samenlevingen te verbreken en de biodiversiteit te ondermijnen.

Een opvallend aspect van het huidige energiebeleid rondom de Itaipu-dam in Paraguay is het plan om het overschot aan opgewekte elektriciteit, dat dus niet rechtstreeks ten goede komt aan lokale en landelijke gemeenschappen, in te zetten voor ‘low-cost’ bitcoin- of andere cryptomining door bedrijven zoals morfware. Dit roept vragen op over de werkelijke maatschappelijke baten, aangezien het inzetten van deze stroom voor grootschalige cryptomining weinig bijdraagt aan de lokale ontwikkeling en zelfs een gemiste kans betekent voor gemeenschappen die nog steeds geen optimale toegang tot energie hebben.

Hoewel het economisch aantrekkelijk lijkt om het overschot te gebruiken voor een winstgevende industrie als cryptomining, kan dit ten koste gaan van sociale en ecologische belangen. Lokale gemeenschappen zouden meer gebaat zijn bij een energiebeleid waarbij overschotten worden ingezet voor sociale voorzieningen, lokale werkgelegenheid of groene initiatieven, in plaats van voor activiteiten die vooral financiële winst opleveren voor internationale partijen en nauwelijks terugvloeien naar de bevolking (Aldous Huxley – De tijd van de Oligarchen – 1946)

Dit beleid illustreert hoe de keuze voor economische efficiëntie soms kan botsen met het streven naar sociale rechtvaardigheid en duurzame ontwikkeling. Het is daarom van belang om kritisch te kijken naar wie daadwerkelijk profiteert van het energieoverschot van een mega-infrastructuur als de Itaipu-dam, en of alternatieve toepassingen – zoals cryptomining door morfware – wel het algemeen belang dienen.

Betulia-project als Positief Voorbeeld

In tegenstelling tot de enorme sociale en ecologische kosten van de Itaipu-dam, biedt het Betulia-project in Honduras een duurzaam generatie-model dat de natuurlijke flow van rivieren behoudt en lokale ecosystemen beschermt. Dit project genereert niet alleen groene energie, maar versterkt ook de lokale gemeenschappen door het creëren van werkgelegenheid en verbetering van de energievoorziening zonder schadelijke milieueffecten.

Economische Waardering van Carbon Credits

De Gold Standard is een kritische speler in de wereld van carbon credits. Haar certificering waarborgt dat projecten zoals Betulia niet alleen emissies reduceren, maar ook aanzienlijke sociale en ecologische voordelen bieden. Dit creëert waarde in de carbon markt door daadwerkelijk meetbare impact te leveren die bedrijven en organisaties kunnen gebruiken om hun klimaatdoelen te bereiken.

—

Dus investeer in carbon credits en waardeer het Betulia-project

De tegenstelling tussen de Itaipu-dam en het Betulia-project onderstreept de noodzaak voor een zorgvuldige afweging van economische, sociale en milieueffecten bij het plannen van energieprojecten. Het Gold Standard-model zou als voorbeeld kunnen dienen voor de waardering van carbon credits, wat aantoont dat ‘verantwoordelijke energieproductie en sociale ontwikkeling hand in hand kunnen gaan’. Dit model verdient erkenning en toepassing om toekomstige schade aan gemeenschappen en ecosystemen te voorkomen

Economische vergelijking: Itaipu-dam versus Betulia-project

Wanneer we de economische en maatschappelijke impact van grootschalige damprojecten zoals de Itaipu-dam (link) vergelijken met kleinschalige, duurzame initiatieven zoals het Betulia-project in Honduras (“Project Spotlight”), valt direct op dat dammen vaak ten koste gaan van sociale waarden en lokale gemeenschappen. De Itaipu-dam wordt wereldwijd erkend als een technisch meesterwerk, maar het heeft duizenden mensen verdreven en ecosystemen vernietigd, wat leidt tot aanzienlijke maatschappelijke en ecologische kosten. Zulke projecten leveren weliswaar energie, maar ze ondermijnen de sociale cohesie en biodiversiteit, wat op lange termijn economische nadelen met zich meebrengt.

Daartegenover staat het Betulia-project, dat via een duurzaam generatie-model de natuurlijke stroming van rivieren respecteert en lokale ecosystemen beschermt. Dit project versterkt juist de sociale structuur door werkgelegenheid te creëren en de energievoorziening te verbeteren zonder schadelijke milieu-effecten. De waarde van dergelijke projecten wordt wereldwijd erkend dankzij certificeringen als de Gold Standard, die niet alleen emissiereductie waarborgen maar ook de meetbare sociale en ecologische impact aantonen. Gold Standard onderscheidt zich hiermee als hét keurmerk voor carbon credits, omdat bedrijven en organisaties hun klimaatdoelen kunnen realiseren mét tastbare maatschappelijke baten. Zo krijgt de waardering van carbon credits een extra dimensie: het is niet alleen een kwestie van CO₂ besparen, maar ook van het wereldwijd bevorderen van sociale rechtvaardigheid en ecologische duurzaamheid.

De wereldwijde erkenning van Gold Standard is dus terecht, gezien haar rol in het transparant en betrouwbaar waarderen van projecten die verder gaan dan louter emissiereductie. Dit maakt het voor bedrijven aantrekkelijk om te investeren in carbon credits die echte impact hebben, zoals te zien bij het Betulia-project, en stimuleert een markt die niet alleen op winst maar ook op welzijn en natuurbehoud gericht is.

Het beeldmateriaal in deze blog-post is ‘Artist Impression.’

In de afgelopen 3 maanden is met meerdere bezoeken aan Midden-Amerika de validatie van start gegaan. De coördinatie van de activiteiten door de VVB (Validation & Verification Body), o.a. de verplichte onsite-visit, zal resulteren in certificering als Gold Standard project. Het werk leidt in deze maand tot het stadium van commentaar van VVB en beantwoording door PD (Project Developer).  Commentaar dat strekt van keuring van wat in documenten staat beschreven, tot wat moet overeenkomen met de praktijk van de PD. Maar bovenal moet het overeenkomen met wat toegestaan is. Want Gold Standard is een programma dat staat voor integriteit, transparantie en impact.

Naast dit project is er meer in ontwikkeling. We werken al een jaar aan Global G.A.P. certificering, dat deze maand een definitieve audit krijgt. En in het verlengde daarvan wordt aangevangen met de keuring door de Rain Forest Alliance dat bedoeld is voor o.a. de audit van de methode van het oppompen van grondwater, dat geen droogte voor de lokale gemeenschap tot gevolg mag hebben. Deze certificering zal klaar zijn voor eind 2025.

PD is tevreden waar het gaat om de realisatie van de benodigde certificeringen, dat qua coördinatie serieus is gaan lopen vanaf 2023, met een verplichte global stakeholder consultation meeting in januari 2024. Van het eerste Gold Standard project in host country Belize (!), is er voor de verkoop van de gecertificeerde producten gefocust op het midden vanaf 2026, van zowel de Agroforestry als de issued carbon credits.  Er is al gesprek onder NDA (Non-disclosure Agreement) met een gerenommeerde klant die haar producten voorzien wil worden van carbon credits, opdat er voor de time-being doorgereden kan worden op fossiele brandstoffen zonder smet van een nieuw diesel schandaal. Totdat er natuurlijk volledig elektrisch zal worden gereden. Zo ziet men, de toekomst wordt geholpen door NU te ontwikkelen.

Door de hoger wordende temperaturen van de oceaan is een sterke toename van groei te verwachten van het zogenaamde Sargassum. Dat leidt tot wat de mensen ervaren als overlast op de stranden. Boven water opruimen om het water nabij de stranden helder te houden leidt tot rotting. Daardoor ontstaat methaangas . Uit onderzoeken blijkt dat door activiteiten daar wat aan gedaan kan worden.

Een gerede en erkende manier van bepalen hoeveel bijdrage wordt geleverd aan broeikasgas-reductie door een activiteit, wordt vastgelegd in een methodologie. Hiervan is RDP Development al sinds ontstaan ervan bekend, terug naar 2006. Deze ervaring kan ervoor zorgen dat, gekoppeld aan activiteiten die worden ontplooid om een impact op milieu- verbetering te realiseren, een wereldwijde erkenning kan worden gevonden in hoe die impact wordt gemeten en mogelijkerwijs kan worden verzilverd.

Zo is in de afgelopen jaren kennis opgebouwd die leidt tot het helpen bij ontwikkelen van projecten die Sargassum, de woekerende problematiek voor eilandstaatjes, van waarde kan voorzien bij het veranderen van de methode tot oplossen die gangbaar zijn in dergelijke gebieden. Dat is namelijk uit de zee halen en op een hoop (gangbaar een stortplaats) te dumpen. Daar verrot het product dat bijdraagt aan uitstoot van methaangas, een reeds 35 keer zo sterk broeikasgas als CO2.

Meerdere klanten van RDP zijn reeds geïnteresseerd in gebruikmaking van de methodologieën. Een interessante groei van RDP die, ook al zijn vele andere academische instellingen ermee bekend, de toegevoegde waarde biedt aan private , maar ook publieke organisaties om waarde te vinden bij intenties tot vermindering van milieu-impact.

In 2023 , hoeveel zou dat de burger nu kosten ? Of in 2030 ??

Ik denk dat de COP28 (klimaattop , Dubai, december 2023), weliswaar bilateraal, tot een waarachtig mooie uitkomst is gekomen, die is vervat in een Statement die door minimaal 6 landen is ondersteund, waaronder Nederland.

Wij zijn er in ieder geval al lang mee bezig, dat is vervat in de Vrijwillige Carbon Markt (VCM). Nu dan via deze omweg opvolgen die belofte!! Alleen noemt men de belofte een Joint+Statement+Claims+Recommendations+on+the+VCM+(final). Komt goed.

Resultaat

Het moest allemaal zo zijn tijdens de transitie van het project naar een nieuwe certificering voor de Gold Standard for the Global Goals. 

Ten tijde van een door de tegenslagen vertraagde start om de 2e monitoring periode (2018-2019) te kunnen laten verifiëren, is de transitie vervolmaakt en krijgt het project de erkenning van de internationale gemeenschap.

Er is nu waardering voor  43.772 GS VERs SDG credits gegenereerd vanaf 1 oktober 2015 t/m eind 2019, voor continuerend werk aan biodiversiteit onder water

Credits met label SDG 14 – Life below water 

En dezelfde waardering is er nu ook voor
continuerend werk aan biodiversiteit op land

Credits  met label SDG 15 – Life on land

Er was tussen (oktober) 2015 tot eind 2017 al waardering voor werk aan hernieuwbare energie (SDG 7 – affordable and clean energy), werk aan versterking van lokale economie (SDG 8 – Decent work and economic growth), en werk aan bestrijding van KLIMAATVERANDERING (SDG 13 – Climate Action). En dat is nog ook steeds allemaal geldig voor de nieuwe credits met claims SDG 7, 8, 13, 14 & 15.

Groeiende groep geïnteresseerden

In 2021 werd het project toegelicht aan de groeiende groep geïnteresseerden in de internationale gemeenschap, vanuit een van de bosrijke project locaties gedurende de COVID-19 pandemie. In partnership wordt hard gewerkt aan instandhouding van bos (SDG 15) en verdere uitbreiding van betaalbare en schone energie (SDG 7), die beide bijdragen aan het tegengaan van klimaatverandering (SDG 13).

English description of the Betulia Hydroelectric Project development during COVID-19 pandemic and the growing support by global community:

Betulia Green Life and Energy Project in Honduras

https://blog.cohabs.com/how-we-offset-our-co2-footprint/

Lezen we nogmaals eens dit bericht (titel: het waait wel weer over). Daarna trekken we even wat lijntjes bij elkaar.

Het eerste lijntje. Hoe oud zou dit boompje zijn? Niet dat hij bestaan zou hebben als er géén corona pandemie zou zijn (geweest).

En wat schreef ik aan het begin van de corona pandemie? ‘Het waait wel weer over.’ Jawel… zeker wel, voor dit boompje vast en zeker.

George Orwell zei eens: ‘wat we vrezen, zal ons tot de ondergang brengen.’ bron: 1984

En Aldous Huxley daarentegen zei: ‘wat we verlangen, zal ons ten onder brengen.’ bron: A Brave New World

Beide boeken had ik gelezen toen ik in mijn examenjaar zat, in 1990, verplicht, edoch vrijwillig gekozen literatuur. In het Engels (had ik een 5 voor op mijn eindlijst). En ik geef toe, geen benul had ik in die tijd (ik was 17) van de inhoud, noch van de vooruitziende blik die erin verhuld zat. Ik begin te neigen naar het laatste oordeel (Aldous Huxley) die gelijk heeft. Het almaar napraten en jaknikken (‘liken’ op sociale media) is wat we als mensheid ondertussen meer en meer graag aan het doen zijn. Daar verlangen we schijnbaar naar? Of hebben we niks beters te doen… Ondertussen verliezen we de essentie van het leven uit het oog.

Laat ik er nou positief aan toevoegen: waar we op hopen, komt ook uit, herwinnen van respect voor biodiversiteit en leven op land. Bij Global-Climate zijn velen bezig om het goede te doen. Projecten, duurzaam en lange termijn:

• Distributed Generation Solar rooftops Central America (momenteel gestart in Belize)
• Methaangas uit kortcyclisch koolstof in dierlijke uitwerpselen, omzetten in elektriciteit en warmte (verminderde stikstofuitstoot) in Nederland en België
• Kleinschalige waterkrachtcentrale run-of-the-river (zonder dam) voor duurzame elektriciteit in Honduras
• Grondverbetering bij veehouderij dat door verbetering van bodemleven leidt tot koolstof opslag

En hierbij dan nog een lijntje, vernomen uit de EU Publications Office (June 2021)

The EIB climate survey
The climate crisis in a COVID-19 world : calls for a green recovery

Meer dan 30.000 mensen uit 27 EU lidstaten zijn online ondervraagd, waarbij vragen onder andere gaan over of klimaatverandering uw alledaagse leven beïnvloedt, wie de strijd tegen klimaatverandering leidt, of u bereid bent om minder te vliegen, en of ‘carbon offsetting’ helpt bij het vliegen. 

En voor wie er tijd voor heeft om door te lezen, volg deze link, ook aandacht in dit onderzoek voor: Gaat u zich beperken tot het consumeren van lokale seizoensproducten (agrarische cultuur van 11.000 jaar geleden, of wellicht dat wat we gewoon waren nog niet eens 25 jaar geleden…, dank aan alle supplychain ontwikkelingen in de afgelopen decennia)? Dit biedt kansen voor ontwikkeling van SDG15, een herdefiniëren van Leven op Land.

Maar morgen komt de file vanuit het Suezkanaal aan, in Rotterdam. Er was al een probleem met CO2-uitstoot bij het binnenvaren (en daarbij ‘rondjes varen’), zie bovenstaande post vanuit 2019, maar deze keer zal er een ongekende stijging van CO2-uitstoot gaan optreden.

Hoeveel CO2-uitstoot dit per rondje is? Zie CO2wegermee.info. Nu is het gewoon belangrijk om te tellen. Kan er iemand gaan kijken hoeveel rondjes er per schip worden gevaren? Ik zal er in de loop van de middag ook proberen bij te zijn, vanuit Spijkenisse.

Existentiële vragen die onderdehand niet meer weggebureaucratiseerd kunnen worden:

1. Wie compenseert die CO2-uitstoot?

2. Wie betaalt deze compensatie?

Ideeën zijn: https://marketplace.goldstandard.org/collections/projects

Op daken te installeren zonnepanelen voor zelfvoorziening zijn particulieren, kleine bedrijven en zorgcentra heel erg gebaat bij eigen stroom. Er wordt zo voorkomen dat geregeld voorkomende stroomuitval zorgt voor problemen met koeling en houdbaarheid van eten en drinken. Laat staan dat zorgcentra er geen werkende zorginstrumenten op stroom kunnen blijven garanderen. Dat wordt nu wel mogelijk gemaakt. Gelukkig.

Het werken aan de UN SDGs vindt hier dus plaats op meer dan alleen klimaat-actie, SDG 13. Bij Sustain-CERT wordt voorgelegd hoe en wanneer in deze huidige moeilijke tijd door Covid-19 pandemie de Gold Standard certificering voor deze Program of Activities onder de GS4GG is te doen. Dit wordt begeleid door RDP Development BV.

De doelstellingen met het programma van activiteiten is om verspreid over meerdere Centraal-Amerikaanse landen en in de Caraïbisch eilanden deze hulp uit te bouwen. Met de minister in Belize is gesproken over de additionaliteit. “Zonder funding vanuit inkomsten gegenereerd met de verkoop van carbon credits, komt zoiets niet vanzelf van de grond,” aldus de minister.

Het moet mogelijk zijn om 700 MW zonnepanelen te kunnen installeren voor 2023. Hiermee dragen we bij aan een duurzame leefomgeving. Voor meer informatie, zie Global-Climate projecten pagina Distributed Generation Solar Central America.

and in retroperspective inspired by this via Gold Standard: https://www.greenbiz.com/article/digging-complex-confusing-and-contentious-world-soil-carbon-offsets