(oudste mangrove in het projectgebied)

De rivier Halahin, stroomgebied dat de grens vormt tussen de landen The Gambia in het noorden en Senegal in het zuiden van de rivier, strekt zich 40 km landinwaarts uit. Er is voor het deel van 5,9 km stroomafwaarts vanaf Sifoe beoogd om reconstructie te doen van wat beschadigd was in de jaren 90 van de vorige eeuw. De herbeplanting van Mangroves zal worden gecertificeerd onder de Gold Standard for the Global Goals. 

We hebben veel zin in de verkenning van de nieuwe samenwerking! Er is een vraag om financiering dat momenteel voorligt bij de Global Forest Watch 10,000 – 40,000 EURO.

Cambisol – een jong & transformerend team van milieu specialisten (net als het type  “bodem!”) op missie: “restoring degraded lands & promoting sustainable land management.“

In de afgelopen 3 maanden is met meerdere bezoeken aan Midden-Amerika de validatie van start gegaan. De coördinatie van de activiteiten door de VVB (Validation & Verification Body), o.a. de verplichte onsite-visit, zal resulteren in certificering als Gold Standard project. Het werk leidt in deze maand tot het stadium van commentaar van VVB en beantwoording door PD (Project Developer).  Commentaar dat strekt van keuring van wat in documenten staat beschreven, tot wat moet overeenkomen met de praktijk van de PD. Maar bovenal moet het overeenkomen met wat toegestaan is. Want Gold Standard is een programma dat staat voor integriteit, transparantie en impact.

Naast dit project is er meer in ontwikkeling. We werken al een jaar aan Global G.A.P. certificering, dat deze maand een definitieve audit krijgt. En in het verlengde daarvan wordt aangevangen met de keuring door de Rain Forest Alliance dat bedoeld is voor o.a. de audit van de methode van het oppompen van grondwater, dat geen droogte voor de lokale gemeenschap tot gevolg mag hebben. Deze certificering zal klaar zijn voor eind 2025.

PD is tevreden waar het gaat om de realisatie van de benodigde certificeringen, dat qua coördinatie serieus is gaan lopen vanaf 2023, met een verplichte global stakeholder consultation meeting in januari 2024. Van het eerste Gold Standard project in host country Belize (!), is er voor de verkoop van de gecertificeerde producten gefocust op het midden vanaf 2026, van zowel de Agroforestry als de issued carbon credits.  Er is al gesprek onder NDA (Non-disclosure Agreement) met een gerenommeerde klant die haar producten voorzien wil worden van carbon credits, opdat er voor de time-being doorgereden kan worden op fossiele brandstoffen zonder smet van een nieuw diesel schandaal. Totdat er natuurlijk volledig elektrisch zal worden gereden. Zo ziet men, de toekomst wordt geholpen door NU te ontwikkelen.

De natuurherstel wet in Europa is natuurlijk een goede uitgangspositie. Maar dat zal nog geen makkelijke weg zijn, dus additionaliteit zal nog lange tijd de situatie zijn. Een politicus meet zelfs in 1 individu nog steeds met 2 maten: enerzijds vol voor de natuur, anderzijds met het belang van de economie voorop.

“Wij zijn boeren en producenten van biologisch-organische verse jonge kokosnoten van de ‘Braziliaanse Green Dwarf’ soort. Wij zijn bezig om Global Gap gecertificeerd te zijn in 2024. Wij hebben meer dan 800 hectaren aan kokosnoten en een geprognotiseerde productie van meer dan 20 miljoen kokosnoten in 2024.”

Wij willen onze producten aanbieden aan de Nederlandse bedrijven. De reguliere markt van groente & fruit distributie in Nederland is een eerste kanaal dat wordt benaderd. Als ander kanaal wordt onderzocht of de organische bestanddelen (ingrediënten) van de kokosnoten ook nuttig kunnen zijn bij oplossingen voor diverse problemen, bijvoorbeeld met water. Maar gedacht wordt ook aan de jeugd, die op sportscholen energy drinks nuttigen die op basis van chemische toevoegingen ongezond zijn.

Wij kunnen samples arrangeren en dat doen wij door u uit te nodigen om onze plantage in Belize te komen bezoeken. Bij achteraf vertrek regelen wij met koeling dat samples in handbagage meegegeven worden.

Men denkt bij een kokosnoot meestal aan de bruine, keiharde en behaarde variant. Er is echter een zeer hippe coco hipster familie van deze opa, de groene jonge kokosnoot. Hij is rijk aan water en vlees met vele gezonde bijdragen. Vol van elektrolyten en micro-nutriënten kan hij uitdroging voorkomen en is hij rijk aan antioxidanten.

Vitamines en micro-nutriënten in kokosnoten, zoals zink, koper en selenium helpen bij het natuurlijke afweersysteem van het lichaam.

Voeg de inhoud aan een proteïnen-drankje en er ontstaat een perfect drankje na een work-out in de gym.

Bron: https://www.healthline.com/health/green-coconut

Gangbaar is een fytosanitaire certificering benodigd. Dat is bedoeld voor het beschermen van het importerende land bij minimaliserend voorkomen van toetreding van schimmels, larven, aaltjes en beestjes.

Eentje daarvan is de Agrilus Plannipennis, dat is een soort kever waarvan de larven zich in hout onder de bast van de boom kunnen nestelen, en waardoor de boom dusdanig wordt aangetast dat deze eraan dood gaat. Dat wordt voorkomen door fytosanitaire certificering. Uitleg over de schade dat wordt voorkomen, is aan de hand van bijgesloten video hieronder te vinden.

De kokosnoot uit Belize wordt dus voorzien van het fytosanitaire certificaat, ter bescherming van het importerende land. Daarmee wordt dus de waarschijnlijkheid op kans tot besmetting gemitigeerd. Naar welke landen wordt er re-export gedaan?

Plantage van plant: groene dwerg in samenwerking met lokale Mennonitische gemeenschap

Plantage methode: door Agroforestry bescherming van ontbossing van 2 miljoen 23 duizend en 425 m2 in eerste fase, opeenvolgende fases periodiek aangevuld

Manier van teelt: organisch

Duurzaamheid: energie voor verwerkings- en verpakkingsproces met behulp van stroom vanuit zonnepanelen (batterijen uit 35 MW capaciteit)

Productieaantal: 2 miljoen per maand

Vandaag zijn we in het buitengebied, op veldbezoek voor het project- en monitoringplan Edaphon dat partner de Koolstofkring b.v. aan het opzetten is.

We zijn in het veld dat boeren zal helpen bij het inzichtelijk krijgen van de te nemen maatregelen en welke mogelijkheden er zijn. Er is een inspirerende combinatie van wijsheid dat teruggaat naar de jaren ’60 tot ’80 van de vorige eeuw, door overlevering van zijn twee voorganger generaties: “Weet je dat mijn opa als jonge boer naar de nabijgelegen sloot liep, er water uit haalde en het drinken kon?”.

Daarnaast zijn er de ervaringen van de jeugd, dat nieuwe toepassingen durft door te voeren. De overeengekomen conclusie is, boeren moeten”weg van de chemie, gaan voor de biologie“. Dat laat onverlet, het is voor de huidige generatie boeren nog geen uitgemaakte zaak dat daarmee opbrengsten (blijvend) zijn te genereren.

Dat de boer bezwaar ziet, is een nieuwe uitdaging voor de boer van ‘gaan uitvaren in het donker met blinddoek op.’ In een andere vorm en vanuit onafhankelijke berichtgeving, is beschreven in het blad Boerenbusiness

‘Kleinschaliger mestvergisting op boerderijschaal. 

Bron: Nieuwe Oogst, 13/03/2021, Nederlands centrum mestverwaarding
Publicatie: 16-03-2021 Link: https://www.mestverwaarding.nl/kenniscentrum/1820/belangstelling-voor-monovergisting-via-jumpstart-neemt-toe

En er zijn nog meer signalen in het buitenland van dezelfde strekking en positieve aard. Wat dacht je hiervan? Laten we op zoek gaan naar circulaire uitkomsten, da’s pas duurzame ontwikkeling!

and in retroperspective inspired by this via Gold Standard: https://www.greenbiz.com/article/digging-complex-confusing-and-contentious-world-soil-carbon-offsets

Deze relatief onschuldige oproep heeft echter wel geleid tot veel productiegroei door alle agrarische sectoren over heel de wereld. Teveel zelfs. Dat blijkt uit pragmatisch onderzoek die Global-Climate ondersteunt. Hierbij proberen we het in een notendop uit te leggen.

Vóór 1980 was eigenlijk het boerenbedrijf nog relatief klein, bijvoorbeeld bij het houden van melkvee, was 20 koeien per boer gewoon;

Oproep van Sicco Mansholt als commissaris vanuit EU in ’70er-jaren leidde tot intensivering en hetzelfde stuk land kon na verloop van enige decennia het veelvoudige produceren. Tot dan toe geheel in lijn met de oproep door Band Aid in 1984;

Deze productiestijging ging echter gepaard met een behoorlijk aanzienlijke uitputting van het bodemleven;

Waar bodemleven tot nu toe nog steeds wordt gezien als substraat dat ten dienste staat van het benutten (en niet teruggeven), wordt zij daarmee reeds sinds decennium en eeuw (ja, zo lang is het al aan de gang) verwaarloosd en veronachtzaamd, waar het eigenlijk ‘een levend organisme (zie onder, biocoenose)’ betreft. De mens (leider van het antropogene tijdperk) is het bodemleven eigenlijk aan het doodmaken. Als het op sommige plekken al niet dood is.

In een tweet komt een interessante vraag voorbij van een professor uit Duitsland die reageert op een andere professor: “Zou ik maar van iemand kunnen mogen zien hoe deze grafiek eruit zou hebben gezien vóór het antropogene tijdperk.” De grafiek:

Deze grafiek geeft weer dat 30% van al het gewicht aan levende wezens op aarde door de mens wordt vertegenwoordigd. 67% door gedomesticeerde dieren (door de mens vanzelfsprekend). En wat overblijft is 3% dat door wilde dieren wordt vertegenwoordigd (die geen contact hebben met de mens).

Vóór 11.000 jaren geleden (de start van de agrarische revolutie), waren deze verhoudingen echt drastisch anders. Ik vind dat een beetje lang geleden, en treft geen enkel praktisch nut om ons daaraan te spiegelen voor een omslag. Ik doe net zo goed mee met het hier, en nu. Deze maand bijvoorbeeld.

Enfin, een tekst vanuit het onderzoek in het huidige tijdsgewricht beschouwend:

“De natuur kent geen geïsoleerd levend organisme maar alleen georganiseerde leefgemeenschappen! Alles wat leeft is met symbiosen ‘geïnfecteerd.’ Overal waar leven is, zijn ook bacteriën alom vertegenwoordigd. De symbiosen drukken zich in verschillende vormen uit, echter hebben slechts één doel:

Het werk van wortels gemakkelijk maken

Om dit bericht met dit thema een tijdelijk slot te geven, dienen de waarschuwende woorden van Trentepohl redenen tot nadenken te geven: ‘Door een toenemende intensivering van de landbouw, door over te stappen van een humus- naar een kunstmeststoffenbemesting, door een toenemend gebruik van zwaardere machines en door intensiever gebruik te maken van chemische bestrijdingsmiddelen, worden de natuurlijke leefgemeenschappen (symbiosen), van onze landbouwgronden voortdurend verstoord en uiteindelijk volledig vernietigd. Het laat de consument van voedingsmiddelen niet onverschillig, of en in hoeverre biochemische veranderingen zich binnen de biocoenose van onze landbouwgronden voltrekken (Biocoenose (red): ‘De bodem is noch een levenloze verweringskorst van het gesteente, noch een afzonderlijk organisme, doch een biologische organisatie tussen plant (met de wortels) en micro-organismen in de vorm van fauna en flora’) . Deze veranderingen beïnvloeden zeer waarschijnlijk de stoffelijke samenstelling van de voeding en daardoor ook de biologische kwaliteit. Wij moeten erkennen dat de consument van voedingsstoffen (de bevolking) wordt blootgesteld aan de gevaren van fouten in de voeding. Wij kunnen er niet omheen dat de stofwisseling van plantenwortels, d.w.z. de uitwisseling tussen de wortels en de micro-organismen, grotere aandacht dienen te krijgen dan tot nu toe het geval was in het tijdperk van een eenzijdige mineralen-plantenvoedingsleer die ten einde loopt.”

Bron: “Geheimnisse der fruchtbaren Böden,” Erhard Hennig, 1995 – vertaald door EM Agriton BV “De geheimen van een vruchtbare bodem,” in 1996