Ik zal hier een kop over laten vallen, zodat je weet wat het betekent: de vrouw van mijn goede vriend uit Roemenië Catalin Nichifor, Andreea Nichifor, raakte de analogie tussen luchtvaart- en bedrijfsbeheersystemen aan. Zij had het over Point of No Return (PNR) of V1 . Die termen worden gebruikt in de luchtvaart, voor momenten wanneer de piloot geen weg meer terug heeft, alleen maar vooruit. De analogie trekt zij met de zakelijke bedrijfsvoering. Daarin ziet zij hetzelfde. Meer info is te vinden op de LinkedIn repost van mijn goede vriend uit Roemenië die ik dit weekend las.

Als ik het dan heb over mijn voornoemde theorie, dan wil ik die analogie doortrekken naar ecosystemen – waarbij hoe klein of hoe groot willekeurig is – en/of is in de natuur inclusief de mensheid (klimaat/biodiversiteit/oceaan). Of gewoon mensen onderling (noem dat: economie), ik kan diezelfde analogie ook gebruiken.

Over die economie, mensen onderling dus, vindt zoveel plaats op dit moment, waarover ons hoofd-nieuws alleen maar interpretaties heeft over wat het eigenlijke nieuws is. Ik kan dat ook niet, geef ik eerlijk toe. Dus zonder dat ik er één zinnig relaas over zal schrijven, verwijs ik naar dit artikel van zondag 8 maart 2026, die haarfijn beschrijft waarnaartoe die (dus ook onze) economie aan het gaan is (ook PNR of V1?)  Wat er eigenlijk gebeuren gaat .  En terwijl ik het artikel over de theorie bedenk, kom ik op deze nog iets te grauwe zondagmorgen langs een object gelopen (hoofd-foto in dit bericht) die ik zie (analogie) als wat er kán gebeuren na zo’n PNR/V1 (analogie is mij ondertussen wel duidelijk met wat vóór en ná WWII vergelijkbaar is met de huidige tijd)… hoe lelijk vind ik zo’n gebouw, gebouwd in 1952, maar dat moest schijnbaar in die tijd. Afschuwelijk, toch? Maar het was het begin van de koude oorlog.

Waarmee wij  in ecosystemen (of noem het ‘onze eigen nerdy-economie’) bezig zijn noem ik tegelijkertijd dan óók maar in analogie daarmee multidimensionale verbanden tot EU samenwerking.

Titel ervan is:

“TROP” ( Frans voor het in het Engels geschreven “TOO MUCH” ) Dat staat voor As long as it floats it is valuable                                           For the young developing ocean life                             The moment it lands

Paradoxically speaking this is a PNR/V1, yet ain’t a PNR/V1,Point of No Return

Voor meer informatie over deze samenwerking dat gaat over de Sargassum problematiek aan de kusten van de Greater Caribbean, zie deze blog-post van 7 februari 2026 Mangroves pakken de bron aan van sargassum en sargassum omzetten in brandstof plus meststof voor eiland-gebruik

Die samenwerking is minder destructief. En gaat over meer toegevoegde waarde toevoegen. En natuurlijk moet daarbij het bedrijf floreren. Goede Raad Is Duur! Zodra de keuze op ons is gevallen, zullen wij daar meer over posten. Tot die tijd, steun onze activiteiten, fijne zondag nog! Met de vriendelijike groeten uit de grensstreek van Frankrijk.

Ik zal hier een kop over laten vallen, zodat je weet wat het betekent: de vrouw van mijn goede vriend uit Roemenië Catalin Nichifor, Andreea Nichifor, raakte de analogie tussen luchtvaart- en bedrijfsbeheersystemen aan. Zij had het over Point of No Return (PNR) of V1 . Die termen worden gebruikt in de luchtvaart, voor momenten wanneer de piloot geen weg meer terug heeft, alleen maar vooruit. De analogie trekt zij met de zakelijke bedrijfsvoering. Daarin ziet zij hetzelfde. Meer info is te vinden op de LinkedIn repost van mijn goede vriend uit Roemenië die ik dit weekend las.

Als ik het dan heb over mijn voornoemde theorie, dan wil ik die analogie doortrekken naar ecosystemen – waarbij hoe klein of hoe groot willekeurig is – en/of is in de natuur inclusief de mensheid (klimaat/biodiversiteit/oceaan). Of gewoon mensen onderling (noem dat: economie), ik kan diezelfde analogie ook gebruiken.

Over die economie, mensen onderling dus, vindt zoveel plaats op dit moment, waarover ons hoofd-nieuws alleen maar interpretaties heeft over wat het eigenlijke nieuws is. Ik kan dat ook niet, geef ik eerlijk toe. Dus zonder dat ik er één zinnig relaas over zal schrijven, verwijs ik naar dit artikel van zondag 8 maart 2026, die haarfijn beschrijft waarnaartoe die (dus ook onze) economie aan het gaan is (ook PNR of V1?)  Wat er eigenlijk gebeuren gaat .  En terwijl ik het artikel over de theorie bedenk, kom ik op deze nog iets te grauwe zondagmorgen langs een object gelopen (hoofd-foto in dit bericht) die ik zie (analogie) als wat er kán gebeuren na zo’n PNR/V1 (analogie is mij ondertussen wel duidelijk met wat vóór en ná WWII vergelijkbaar is met de huidige tijd)… hoe lelijk vind ik zo’n gebouw, gebouwd in 1952, maar dat moest schijnbaar in die tijd. Afschuwelijk, toch? Maar het was het begin van de koude oorlog. 

Waarmee wij  in ecosystemen (of noem het ‘onze eigen nerdy-economie’) bezig zijn noem ik tegelijkertijd dan óók maar in analogie daarmee multidimensionale verbanden tot EU samenwerking.

Titel ervan is:

“TROP” ( Frans voor het in het Engels geschreven “TOO MUCH” )

Dat staat voor

As long as it floats it is valuable

                                          For the young developing ocean life

                            The moment it lands

Paradoxically speaking this is a PNR/V1, yet ain’t a PNR/V1,Point of No Return

Voor meer informatie over deze samenwerking dat gaat over de Sargassum problematiek aan de kusten van de Greater Caribbean, zie deze blog-post van 7 februari 2026 Mangroves pakken de bron aan van sargassum en sargassum omzetten in brandstof plus meststof voor eiland-gebruik

Die samenwerking is minder destructief. En gaat over meer toegevoegde waarde toevoegen. En natuurlijk moet daarbij het bedrijf floreren. Goede Raad Is Duur! Zodra de keuze op ons is gevallen, zullen wij daar meer over posten. Tot die tijd, steun onze activiteiten, fijne zondag nog! Met de vriendelijike groeten uit de grensstreek van Frankrijk.

De discussie over de impact van dammen op sociale waarden en milieueffecten neemt een prominente plaats in binnen Hydropower projecten, zoals als voorbeeld de Itaipu-dam en initiatieven zoals het Betulia-project in Honduras. Beide uitersten demonstreren belangrijke verschillen in hun benadering van energieoplossingen en de rechtvaardiging – laat staan de waarde – van carbon credits.

Impact van de Itaipu-dam

De Itaipu-dam, een van de grootste ter wereld, heeft geleid tot de verdrijving van duizenden mensen en vernietiging van ecologische gebieden. Het artikel beschrijft hoe de dam belangrijke sociale waarden heeft aangetast door communautaire samenlevingen te verbreken en de biodiversiteit te ondermijnen.

Een opvallend aspect van het huidige energiebeleid rondom de Itaipu-dam in Paraguay is het plan om het overschot aan opgewekte elektriciteit, dat dus niet rechtstreeks ten goede komt aan lokale en landelijke gemeenschappen, in te zetten voor ‘low-cost’ bitcoin- of andere cryptomining door bedrijven zoals morfware. Dit roept vragen op over de werkelijke maatschappelijke baten, aangezien het inzetten van deze stroom voor grootschalige cryptomining weinig bijdraagt aan de lokale ontwikkeling en zelfs een gemiste kans betekent voor gemeenschappen die nog steeds geen optimale toegang tot energie hebben.

Hoewel het economisch aantrekkelijk lijkt om het overschot te gebruiken voor een winstgevende industrie als cryptomining, kan dit ten koste gaan van sociale en ecologische belangen. Lokale gemeenschappen zouden meer gebaat zijn bij een energiebeleid waarbij overschotten worden ingezet voor sociale voorzieningen, lokale werkgelegenheid of groene initiatieven, in plaats van voor activiteiten die vooral financiële winst opleveren voor internationale partijen en nauwelijks terugvloeien naar de bevolking (Aldous Huxley – De tijd van de Oligarchen – 1946)

Dit beleid illustreert hoe de keuze voor economische efficiëntie soms kan botsen met het streven naar sociale rechtvaardigheid en duurzame ontwikkeling. Het is daarom van belang om kritisch te kijken naar wie daadwerkelijk profiteert van het energieoverschot van een mega-infrastructuur als de Itaipu-dam, en of alternatieve toepassingen – zoals cryptomining door morfware – wel het algemeen belang dienen.

Betulia-project als Positief Voorbeeld

In tegenstelling tot de enorme sociale en ecologische kosten van de Itaipu-dam, biedt het Betulia-project in Honduras een duurzaam generatie-model dat de natuurlijke flow van rivieren behoudt en lokale ecosystemen beschermt. Dit project genereert niet alleen groene energie, maar versterkt ook de lokale gemeenschappen door het creëren van werkgelegenheid en verbetering van de energievoorziening zonder schadelijke milieueffecten.

Economische Waardering van Carbon Credits

De Gold Standard is een kritische speler in de wereld van carbon credits. Haar certificering waarborgt dat projecten zoals Betulia niet alleen emissies reduceren, maar ook aanzienlijke sociale en ecologische voordelen bieden. Dit creëert waarde in de carbon markt door daadwerkelijk meetbare impact te leveren die bedrijven en organisaties kunnen gebruiken om hun klimaatdoelen te bereiken.

—

Dus investeer in carbon credits en waardeer het Betulia-project

De tegenstelling tussen de Itaipu-dam en het Betulia-project onderstreept de noodzaak voor een zorgvuldige afweging van economische, sociale en milieueffecten bij het plannen van energieprojecten. Het Gold Standard-model zou als voorbeeld kunnen dienen voor de waardering van carbon credits, wat aantoont dat ‘verantwoordelijke energieproductie en sociale ontwikkeling hand in hand kunnen gaan’. Dit model verdient erkenning en toepassing om toekomstige schade aan gemeenschappen en ecosystemen te voorkomen

Economische vergelijking: Itaipu-dam versus Betulia-project

Wanneer we de economische en maatschappelijke impact van grootschalige damprojecten zoals de Itaipu-dam (link) vergelijken met kleinschalige, duurzame initiatieven zoals het Betulia-project in Honduras (“Project Spotlight”), valt direct op dat dammen vaak ten koste gaan van sociale waarden en lokale gemeenschappen. De Itaipu-dam wordt wereldwijd erkend als een technisch meesterwerk, maar het heeft duizenden mensen verdreven en ecosystemen vernietigd, wat leidt tot aanzienlijke maatschappelijke en ecologische kosten. Zulke projecten leveren weliswaar energie, maar ze ondermijnen de sociale cohesie en biodiversiteit, wat op lange termijn economische nadelen met zich meebrengt.

Daartegenover staat het Betulia-project, dat via een duurzaam generatie-model de natuurlijke stroming van rivieren respecteert en lokale ecosystemen beschermt. Dit project versterkt juist de sociale structuur door werkgelegenheid te creëren en de energievoorziening te verbeteren zonder schadelijke milieu-effecten. De waarde van dergelijke projecten wordt wereldwijd erkend dankzij certificeringen als de Gold Standard, die niet alleen emissiereductie waarborgen maar ook de meetbare sociale en ecologische impact aantonen. Gold Standard onderscheidt zich hiermee als hét keurmerk voor carbon credits, omdat bedrijven en organisaties hun klimaatdoelen kunnen realiseren mét tastbare maatschappelijke baten. Zo krijgt de waardering van carbon credits een extra dimensie: het is niet alleen een kwestie van CO₂ besparen, maar ook van het wereldwijd bevorderen van sociale rechtvaardigheid en ecologische duurzaamheid.

De wereldwijde erkenning van Gold Standard is dus terecht, gezien haar rol in het transparant en betrouwbaar waarderen van projecten die verder gaan dan louter emissiereductie. Dit maakt het voor bedrijven aantrekkelijk om te investeren in carbon credits die echte impact hebben, zoals te zien bij het Betulia-project, en stimuleert een markt die niet alleen op winst maar ook op welzijn en natuurbehoud gericht is.

Het beeldmateriaal in deze blog-post is ‘Artist Impression.’

Er is meer dan 3 jaar ervaring op Bonaire m.b.t. afvallocatie Selibon Lagune; Er is ruim 6 jaar ervaring met Sargassum. In combinatie met de ruim 20 jaar brede internationale kennis en netwerk op het gebied van duurzaam beheer van sanitaire stortplaatsvoorzieningen (zie: adviesbureau RDP Development BV is met 7 reizen in 80 dagen voor de 3e gemeente in Ecuador van goud waard !), buigen we onder andere de steeds meer en meer groeiende Sargassum-problematiek voor de kusten om tot ambitieuze en aansprekende nuttige oplossingen (lees nuttig als: voor de overheid met gesloten beurzen) (zie: Sargassum omzetten in brandstof plus meststof voor eiland-gebruik). 

Er zijn eigen en nog te definiëren redenen voor deze toegenomen belangstelling, bijvoorbeeld in Mexico, waar de maatregelen momenteel het verst gevorderd zijn ( en exemplarisch zijn voor het Grotere Caribisch gebied):

Impact van Sargassum op de Toeristische Sector in Quintana Roo, Mexico

De toeristische sector in Quintana Roo wordt aanzienlijk beïnvloed door de aanwezigheid van sargassum, een soort zeewier. Dit zeewier komt jaarlijks in perioden voor, maar is in 2026 eerder dan verwacht aangekomen, met verontrustende gevolgen voor de kustgemeenschappen en hun economie.

• Hogere Kosten voor Schoonmaak: Hotels en lokale overheden spenderen jaarlijks ongeveer 150 miljoen USD aan het schoonhouden van de stranden van sargassum. In de afgelopen jaren is het bedrag dat aan schoonmaakactiviteiten besteed werd geëxplodeerd, vooral tijdens periodes van zware aanspoelingen;
• Verlies aan Toeristen: Slechts een gematigde bloei van sargassum, die ongeveer 4% van de totale hoeveelheid in de Atlantische Oceaan vertegenwoordigt, leidde eerder tot een afname van 11,6% in het aantal toeristen tussen 2016 en 2019. Wanneer stranden bedekt zijn met rottend zeewier en onaangename geuren verspreiden, annuleren veel bezoekers hun reizen of kiezen ze ervoor om binnenshuis te blijven;
• Effect op Kleine Bedrijven: Restaurants en strandclubs hebben te maken met een daling van het aantal klanten, terwijl excursiebedrijven worden getroffen door annuleringen van boten vanwege troebel water of verstoppingen veroorzaakt door algen.

1. Er zijn recente Nederlandse G2G- en G2B-ontwikkelingen op het gebied van de bestrijding van Sargassum dat de kusten van Mexico en het Caribisch gebied vervuilt, waarbij met name de toeristische sector (van QR) jaarlijks 0,8 tot 1,5 miljoen dollar per kilometer kustlijn moet uitgeven aan het schoonmaken van de kust;
2. Een rechtszaak die Greenpeace heeft aangespannen tegen de Nederlandse staat over de noodzaak om een van de Nederlandse Caribische eilanden, Bonaire, meer te helpen, werd gewonnen;
3. De relatie tussen ‘de Nederlandse gemeenten van’ de Nederlandse Caribische eilanden en Nederland is een interne aangelegenheid van het Koninkrijk der Nederlanden, de rest valt onder de internationale tak;
4. Hotels op de Nederlandse Antillen zouden zich moeten verenigen, zodat ze hun organisch afval nu op een circulaire manier kunnen afvoeren. En door sargassum toe te voegen, dat kan worden geoogst in het Lac Cali (op Bonaire), is bio-energieproductie haalbaar in de vorm van methanol. De methanol kan dan worden gebruikt als brandstof voor bijvoorbeeld huidige voertuigen op het eiland;
5. Afvalstortplaatsen en stortplaatsen voor vast stedelijk afval ontvangen minder afval door de bio-energieproductie, waardoor allerlei problemen worden opgelost;
6.  Er zijn veel mangroves op de Nederlandse Antillen, maar er zijn ook gebieden waar de mangroves moeten worden hersteld. Op korte termijn zou een bijeenkomst over FRC vruchtbaar zijn. Om de kusten en eilanden te beschermen tegen de stijgende zeespiegel;
7. En door het sargassum te valoriseren, kan er in ieder geval meststof van worden geproduceerd, die kan worden gebruikt in de landbouw, om minder afhankelijk te worden van de invoer van voedsel naar het eiland. Zie voor de mogelijkheden wat er zoal mogelijk is om van  sargassum te kunnen maken, Carbonwave, één van onze samenwerkende partners in actie.

Wij kunnen West-Afrika én de Nederlandse Antillen helpen:

1. Burgers en bedrijven in Nederland zijn van plan om te helpen in West-Afrika, waar de nood hoog is;
2. “Ruimte voor de rivier”. Het herstellen van een brug en de stroming van een rivier tussen Gambia en Senegal, om het project voor het herstel van mangroves mogelijk te maken, is een project dat kan helpen om de impact van en de bron van de instroom van nutriënten voor de kust van West-Afrika te verminderen (zie ter illustratie bijgevoegde afbeeldingen, deels uit het museum van Banjul, de hoofdstad van The Gambia).

(oudste mangrove in het projectgebied)

De rivier Halahin, stroomgebied dat de grens vormt tussen de landen The Gambia in het noorden en Senegal in het zuiden van de rivier, strekt zich 40 km landinwaarts uit. Er is voor het deel van 5,9 km stroomafwaarts vanaf Sifoe beoogd om reconstructie te doen van wat beschadigd was in de jaren 90 van de vorige eeuw. De herbeplanting van Mangroves zal worden gecertificeerd onder de Gold Standard for the Global Goals. 

We hebben veel zin in de verkenning van de nieuwe samenwerking! Er is een vraag om financiering dat momenteel voorligt bij de Global Forest Watch 10,000 – 40,000 EURO.

Cambisol – een jong & transformerend team van milieu specialisten (net als het type  “bodem!”) op missie: “restoring degraded lands & promoting sustainable land management.“

III Capital Management keert op 7 Januari 2026 tevreden terug naar de Gold Standard Marktplaats voor haar aanschaf van GS VER (Gold Standard Verified Emission Reduction units) carbon credits. Een eerdere aankoop van carbon credits die het Betulia project ondersteunen was op 3 Januari 2024. Die van 7 Januari 2026 was twee keer zo hoog (!), met de volgende beschrijving:

” To offset the projected impact of our operations in 2024 (and to help improve the environment in our part of the world), we have renewed our support of the Betulia project and related re-forestation in the area.” (source: https://www.avmitd.com/pages/about/carbon-footprint 08/01/2026 met duckduckgo zoek-strings: III Capital Management Betulia)

Het is een terechte en gewaardeerde ondersteuning van het in 2010-2012 gekozen duurzame pad die was ingezet.

En het geeft de projectontwikkelaar moed & vertrouwen die in dat deel van de wereld nog steeds met soortgelijke activiteiten bezig is, zoals het bijvoorbeeld in 2026 certificeren van activiteiten onder de Rainforest Alliance (omslagfoto).

Met projecten vanaf 2012 die naast elektriciteit op waterkracht in Honduras sinds 2019 in Belize ook de zonne-energie omzet in elektriciteit, is dankzij de samenwerking met Gold Standard duurzame aandacht voor het behoud en werken aan de verbetering van de biodiversiteit . Dit wordt verantwoord via de SDG 14 en 15.

Aan de conferentie op 28 en 29 april 2026 in Santa Marta te Colombia zal door ons land hard worden gewerkt. Het wordt tijd om te erkennen dat dit een waardering betreft voor de reeds tot stand gebrachte Nederlandse inbreng van de Gold Standard projecten in de regio, waarvan de producten wereldwijd kunnen worden gebruikt. Deze kunnen worden gevonden op: https://marketplace.goldstandard.org/products/betulia-hydroelectric-project-honduras

MPs across Latin America unite to stop fossil fuels in the Amazon

“Colombia (…): the only Amazonian country that has proposed an end to new petroleum licenses. Its leftist president, Gustavo Petro, has also vowed to increase investment in renewable energy projects and is pushing for a ban on fracking.”

Komt er in aanloop naar de COP30 die in november 2025 in Brazilië zal worden gehouden, een verandering in omgang met fossiele brandstoffen, wereldwijd? Er werd al met wenkbrauwen gefronst tijdens de conferentie in Brussel dat Colombia de eindnoot mocht uitspreken. Ten faveure van het oplossen van het Sargassum probleem in de greater Carribean. Colombia en de EU. Niet voor niks een toenadering die de EU doet naar dergelijk land? In de wereld van polariserende narcistische maatschappijen (VS…).  Hoewel de toon niet direct gekoppeld is, is alles aan elkaar verbonden en vindt samenwerking plaats waar het moet (beetje optimisme kan geen kwaad): https://caribbeannewsglobal.com/eu-and-the-caribbean-tackle-sargassum-crisis-in-the-caribbean/

Het plan is nu om de juiste soort mangroves te selecteren, juiste timing te kiezen (regenseizoen) en expertise te navolgen die ervaring heeft in ontkiemen en nursery van planten.

‘ Wetenschappers geloven dat de “Great Atlantic Sargassum Belt” zal blijven groeien door een combinatie van factoren, waaronder de instroom van voedingsstoffen door rivier uitstroming, voornamelijk vanuit de Amazone, én door opwellende stromingen vanuit de kust van West-Afrika.‘  

De link is dan niet verkeerd die dit fenomeen kán hebben met enige vorm van vermeerderde aandacht voor herbeplanting van mangroves langs de kust van West-Afrika: Gold Standard’s NbS (Nature Based Solutions) Pilot Program will be igniting the development in community Siffoe, The Gambia. For more information click here…